 Hij spoort op twee sporen.
Hij is afwezig aanwezig bij wie hem dierbaar zijn:
neemt zijn familie mee waar hij ook gaat of zorgt dat ze allemaal goed terecht komen. Tegelijkertijd is hij altijd ergens anders. Omringd door zijn familie, is hij afwezig, ziet hij een toekomst met zijn ogen gericht op iets anders dat helemaal ontsnapt aan de familiale kring – zowel in de tijd als in de ruimte.  Hij is een maniakaal genie:
wil alles gelezen hebben, alle kaarten hebben geraadpleegd, alle mogelijkheden hebben doorberekend. Hij houdt niet van toeval, hij regelt het toeval. Hij denkt in grote, totale systemen waarbinnen alles gevangen wordt: een code. Hij verandert de rijrichting op een continent. Waar iedereen altijd links heeft gereden, rijdt iedereen opeens rechts. Hij doet en iedereen doet met hem mee. Dan lijkt het alsof het altijd al zo geweest is.  Hij steekt de staken:
loopt alsof hij land afmeet, het gebouw al in gedachten heeft dat HIER zal moeten komen. Het is alsof hij iedere voetstap een afdruk wil laten zijn in zijn eigen “walk of fame”. Het is ook alsof hij in de tijd is geprojecteerd waarin hij verschijnt. Hij is geen kind van zijn tijd, de tijd is een kind van hem. Als iedereen denkt dat hij is verslagen, komt hij terug – als een poppetje uit een doosje: heel grappig en ook een beetje eng. Hij is niet bang voor de dood, wel bang te worden uitgeschakeld. Hij wil zelf zijn knop omdraaien, zelf een kroon opzetten.  Hij leeft zijn grote liefde:
houdt van haar met een geschiedenis, hij houdt niet van maagdelijkheid. Hij gaat bij zijn liefde weg en komt er altijd bij terug. Zijn lief komt van ver weg, maar heeft de enorme kracht bij zichzelf te kunnen blijven. Hij daarentegen komt van vlakbij, en heeft de enorme kracht zichzelf voorbij te kunnen gaan.
Hij fascineert.
Hij is niet stuk te krijgen. |
